گویند خانه آنجاست که دل آنجاست.
خانه کجاست وقتی دل از خستگی مرده است؟

گویند خانه آنجاست که خاک وطن است.
خانه کجاست وقتی وطن زیر پای دشمن است؟

گویند خانه آنجاست که مادرم زیست.
خانه کجاست وقتی مادرم بی وطن است؟

گویند خانه آنجاست که دست مایه زندگانیست.
به من بگو پس خانه این همه گدا کجاست؟

گویند خانه آنجاست که دوست زیست.
دوست که، ای دوست، از من بی خانه تر است!

صفحه شعر…

دلگیرم از خود آن زمان که از نهاد ساده ام
احمقیتی تراوش می کند
که بی جهت دلگیرت می کنم.

ادامه شعر…

روزی از این روزها شنیده خواهند شد.

شعر هایم برای دیوانه های رازدار
روزی از این روزها شنیده خواهند شد.

شعرهایم از نفرت های دراز نیز
روزی شنیده خواهند شد.

اما شعر هایم از دوستت دارم های ناز
هرگز شنیده نخواهند شد.

چرا که من به گور خواهم برد آن بالاترین گنجینه ام را …

ادامه شعر…