و از در رفتم بیرون
و چشم دوختم به دور.
چه روزگار غریبی است.
سرم را بروی زمین بگذاشتم
و گوش کردم.
تپشی نشنیدم،
نه از پوست زمین،
نه از خانه های سنگین،
نه از درختان رنگین،
نه حتی از آدم ها.
این از دو حال خارج نیست:
یا قلب روزگار است که مرده
یا من کر در حکمت زندگی کردن شده ام.

ادامه شعر…

ساق پایم را بر می چیدم
از حفره ای در پوستین مرداب نمناکم،
لیک از مچ به زیر کنده شدم
که ریشه زده در آن گندخاکم.

ادامه شعر…